De prijs van vrijheid: de gevallenen eren, de levenden steunen

Beste vrienden,

Er is elk jaar een moment, midden in de Israëlische lente, waarop het hele land stilvalt. Op Jom HaZikaron, de Israëlische herdenkingsdag, klinken sirenes en komt alles tot stilstand. Auto's stoppen langs de kant van de weg. Mensen staan op uit hun stoel. Onbekenden staan schouder aan schouder, met gebogen hoofd, om de mannen en vrouwen te eren die hun leven hebben gegeven om het land en zijn inwoners te beschermen.

Het is een moment van collectief verdriet, zo diepgaand dat het de natie verenigt. En in Israël, een land zo klein dat elk verlies persoonlijk wordt gevoeld, spreekt het gewicht van die stilte luider dan woorden.

En dan, als de zon ondergaat op Jom HaZikaron, gebeurt er iets bijzonders. De natie gaat direct over in Jom Ha'atzmaut, Israëls Onafhankelijkheidsdag. Van diepste rouw naar feest. Van tranen naar dans. Het is een van de meest indrukwekkende en unieke Israëlische ervaringen ter wereld.

Deze overgang draagt een waarheid in zich die weinig landen zo diepgaand begrijpen als Israël: vrijheid heeft een prijs. Onafhankelijkheid is het Joodse volk nooit in de schoot geworpen. Ze is verdiend door opoffering, verdedigd door moed en in stand gehouden door een onwrikbaar geloof dat dit land en zijn inwoners het waard zijn om beschermd te worden.

Dit jaar is die waarheid geen les uit de geschiedenis. Het is de dagelijkse realiteit.

Terwijl Israël zijn 78e Onafhankelijkheidsdag viert, herdenkt het land niet alleen oorlogen uit het verleden. Het beleeft er middenin. Het aanhoudende conflict met Iran heeft nieuwe golven van verlies, ontheemding en hartzeer met zich meegebracht. Families sturen hun dierbaren opnieuw naar de frontlinie. Gemeenschappen in het noorden en zuiden zijn nog steeds aan het bijkomen van maandenlange raketaanvallen, evacuaties en onzekerheid. En voor velen is het verdriet dat Jom HaZikaron ons vraagt te koesteren geen verre herinnering. Het is een telefoontje van vorige maand. De lege stoel aan de eettafel. Het kind dat nog steeds terugdeinst voor harde geluiden.

Vrijwel elk gezin in Israël is op de een of andere manier door deze oorlog geraakt. In een land met iets meer dan tien miljoen inwoners is geen enkel verlies ver weg. We zijn als één grote familie en elk verlies van een mensenleven voelt heel persoonlijk.

Temidden van dit verdriet zijn er echter stille verhalen over kracht die het verdienen om verteld te worden.

N. is een vrouw die in het uiterste noorden van Israël woont. Ze is niet het type dat over problemen praat, noch het type dat graag gezien wordt. Ze gaat in stilte om met de complexe realiteit van haar leven, met innerlijke kracht en met de vastberadenheid om vooruit te komen, voor zichzelf, haar huis en haar familie.

Haar man is compagniecommandant in de reserve, een functie die een bijzonder zware verantwoordelijkheid met zich meebrengt. Hij is vaak van huis weg. Hij moet talloze beslissingen nemen. En er rust een last op zijn schouders die maar weinigen volledig begrijpen.

Tijdens de gevechten verloor haar man zijn plaatsvervanger, een jonge officier die sneuvelde in de strijd. Het was een schokkend en pijnlijk verlies. Maar hij ging door. Hij bleef bij zijn soldaten. Hij bleef leidinggeven. Hij bleef vechten. Niet omdat hij geen pijn voelde, maar omdat hij zich verantwoordelijk voelde. Omdat hij een missiegevoel had. Omdat hij geloofde in de zaak waarvoor hij zich had aangemeld.

Ondertussen hield N. thuis alles bij elkaar. Ze hield vast aan de routines. Ze zorgde ervoor dat het leven voor haar gezin doorging. Als haar ernaar gevraagd wordt, zegt ze simpelweg: ‘Dit is nu eenmaal de situatie, en we begrijpen het. Ondanks alle moeilijkheden moet je blijven functioneren. Je moet je leven blijven leiden.’

Onlangs woonde N. een avond bij die door Visie voor Israël werd georganiseerd voor de echtgenotes van reservisten. Ze gaf toe dat ze waarschijnlijk niet was gekomen als ze had geweten dat het een bijeenkomst was om informatie te verzamelen en steun te bieden. Ze dacht dat het gewoon een gezellig avondje uit was. Maar ze was verrast door hoe bevrijdend en ontspannen het aanvoelde, en hoe plezierig het gewoon was.

Aan het eind van de avond wilde ze graag dankjewel zeggen. Dank voor de gelegenheid om even stil te staan. Dank voor de plek. Dank voor het gevoel dat iemand je ziet.

Die avond veranderde niets aan de complexe realiteit waarin N. leeft. Maar het gaf haar wel even een adempauze van de sleur van het dagelijks leven. Het herinnerde haar eraan dat zelfs de sterksten onder ons gewoon iemand nodig hebben die hen ziet.

Dit is de kern van wat Visie voor Israël doet. We zijn elke dag ter plaatse en vormen een brug tussen supporters zoals u en de mensen die de hulp het hardst nodig hebben. We bieden hulp aan soldaten en hun families. We bieden emotionele en praktische steun aan gemeenschappen die door oorlog zijn getroffen. We creëren plekken waar mensen zoals N. even op adem kunnen komen, al is het maar voor een avond.

Maar we kunnen dit niet alleen.

Terwijl we op Jom HaZikaron de gevallenen herdenken, is het grootste eerbetoon dat we kunnen brengen, zorgen voor degenen die zij liefhadden en de gemeenschappen die zij met hun leven beschermden. En terwijl we op Jom Ha'atzmaut het wonder van Israëls onafhankelijkheid vieren, worden we eraan herinnerd dat datzelfde wonder zich ook vandaag de dag voortzet, maar dat het voortdurende opoffering en steun vereist.

Dit jaar is anders. De behoeften zijn groter. Meer gezinnen verkeren in een crisissituatie. De druk op soldaten, gemeenschappen en de hele natie is nog nooit zo groot geweest.

Wilt u ons steunen? Uw gift kan gezinnen die gebukt gaan onder onverwachte lasten direct verlichting bieden. Het kan zorgen voor voedsel, begeleiding, benodigdheden en de eenvoudige maar krachtige boodschap dat ze niet vergeten zijn.

Doneer hier vandaag nog!

Van rouw naar hoop. Van herinnering naar vernieuwing. Van verdriet naar feest. Dit is het verhaal van Israël, en het is een verhaal waar we vereerd zijn om samen met u deel van uit te maken.

Jom Atzmaut Same'ach!

Met liefde en dankbaarheid,
Barry & Batya